قبل از هر توضيح ابتدا تصاوير زير را ببينيد:
مزار سرباز گمنام در ميدان شارل دوگل پاريس

در سال ۱۹۲۰ به یادبود کشته شدگان جنگ اول جهانی ، مقبره سرباز گمنام در زیر ميدان شار دو گل شد و از آن پس همه روزه در ساعت ۳۰/۱۸ به هنگام غروب طی مراسمی رسمی با نواخته شدن مارش و با حضور سربازان افتخار آفرین قدیمی ، چراغی بر افروخته و دسته گلی بر مزار این سرباز گمنام اهدا می گردد
و اينهم تصوير مزار سرباز گمنام در تاشكند ...

و اين هم تصوير مزار ۵ شهيد گمنام در دانشگاه بين المللي امام خميني قزوين

حتمان اين شاخه خشكيده و چند پيشاني بند بعنوان المان يه دو سه هزار توماني براي دانشگاه خرج داشته!!!!

از كنار اين مزار ها كه رد ميشي اصلان ديده نميشوند اون شاخه گلي كه روي يكي از سنگهاست طبيعي نبود جنس پلاستيكي بود و به احتمال يكي دوساليه اونجاست!!!

چقدر براي بر افراشته ماندن اين پرچم شهيد داده ايم - روحشان شاد
و اما بعد..
به بهانه برگزاري همايش زلزله در قزوين در سالن اجتماعات مركزي دانشگاه امام خميني قزوين حضور پيدا كردم اينجا قصد ندارم در مورد اين همايش صحبت كنم - قصد دارم در مورد ان ۵ قهرماني كه در كنار اين سالن آرميده اند بگويم
پس از جنگ طبعان گروههاي سياسي در استفاده از ابزار مناسب براي رسيدن به اهدافشان ياري جسته اند و از هيچ چيز دريغ نورزيدند.. تا زماني كه مبحث دفن شهدا در دانشگاهها پيش امد ...
يك طرف كساني كه به موافق دفن شهدا بودند و ديگري كساني كه اين كار را به دلايلي نميپسنديدند.هر دو طرف را اگر نيت خدائي و ملي نداشتند به روح همين شهدا واگذار ميكنيم .
ولي اگر در نهايت دفن شدند ديگر بايد مثل يك ايراني اصيل به اين عزيزان احترام گذاشت .چرا که اینها قهرمانان واقعی وطتنمان هستند نه کسانی مثل منتظر الزیدی عراقی که حتی نفرت خود را از ایران بروز داده است و یا بولیوار امریکای جنوبی که میلیونها تومان صرف ساختن مجسمه ان در تهران میشود و یا افرادی مثل عماد مغنیه و .. انها برای کشور خودشان تلاش کردند نه برای ما .... در روز ۵ ديماه كه من انجا بودم نديدم حتي يكي از شركت كنندگان به طرف مزار برود نه مسئولين و نه شركت كنندگان عادي البته با این نوع طراحی مزار این عزیزان شاید اصلان کسی نفهمید اینجا مزار ۵ شهید گمنام است
... من نميدانم اين ۵ قهرمان اهل كجا هستند ولي حتمان مادرانشان و يا همسرانشان و يا فرزندانشان هنوز چشم براه استخوانهاي عزيزانشان هستند تا شايد روزي بيايد ...چقدر مظلومانه خفته اند . اگر لامپ اتاق فلان مدیر کل روشن نشود تمامی ارگان برای تعویض و یا تعمیر آن اقدام میکنند و به تکاپو میافتند ولی این چراغهایی که میتوانند بتابند بر نسل حاضر و آینده اند چه خموش خفته اند
خانواده هایی که بي خبر از آنكه عزيزانشان در اينجا دفن شده اند - تصور كنيد اگر به ايشان بگويند اينجا قبر همان عزيز شماست چه ميكنند - مگر اينها غير از همان قهرمانهاي هستند كه بخاطر شرف و و سربلندي كشورشان جان خود را فدا نمودند .
شنيده ام در كشور روسيه و شهر مسكو هر زوجي كه مراسم ازدواج رادر كليسا برگزار مينمايد پس از مراسم به نشانه احترام به مزار سرباز گمنام مسكو رفته و دسته گلي بر سر مزار ميگذارند و اداي احترام ميكنند ...
ما چه شده ايم نميدانم... فقط شعار...
كاش اينجا دفنشان نمي كردند- شنيدم امسال براي بازسازي مجسمه ميدان سرداران ميليونها تومان هزينه خواهد شد . خدائيش اگر قبر از دست رفتگان مثل پدر و يا مادرمان را اين شكل درست ميكرديم در فاميل چقدر به ما زخم زبان ميزدند... هميشه براي سنگ مزار عزيزانمان بهترين سنگها را سفارش ميدهيم و به بهترین نحوی مراقبت مینمائیم ...
نميدانم -- چه بگويم بغض گلويم را گرفته - بعنوان يك ايراني خجالت مي كشم-
و در پايان خطابم به دكتر غفوري فرد است - همانكه رياست دانشگاه در دستان اوست - دكتر جان :شما كه ساختمان رياستتان روبروي اين محل است - كمي بيشتر بيانديشيد.....

